سؤال را ساده مطرح کردم: «آخرین چیزی که به خاطر قیمت از سبد خریدتان حذف کرده‌اید چیست؟» پاسخ‌ها متفاوت بود؛ یکی از گوشت گفت، دیگری از رستوران و سفر، نفر دیگری از پوشاک و بعضی‌ها هم تأکید داشتند که چیزی را به‌طور کامل حذف نکرده‌اند، اما مقدار خریدشان را پایین آورده‌اند. فروشنده نیز از مشتری‌هایی صحبت می‌کرد که قبل از خرید، قیمت چند قلم را می‌پرسند و بعد تصمیم می‌گیرند چه مقدار بردارند. یکی از شهروندان می‌گفت: «اگر قرار باشد از چیزی بزنم، اول از تفریح می‌زنم، نه از خریدهای ضروری خانه.» مردم کمتر می‌خرند، ارزان‌تر می‌خرند، خرید را عقب می‌اندازند، برند را تغییر می‌دهند، تعمیر را جایگزین خرید می‌کنند و از تعداد دفعات سفر، رستوران یا تفریح کم می‌کنند. بنابراین شاید سؤال دقیق‌تر از اینکه «مردم چه چیزی را حذف کرده‌اند؟» این باشد که «مردم برای اینکه دخل‌وخرجشان جور شود، از کدام بخش زندگی کمتر مصرف می‌کنند؟»در حقیقت، سبد خرید خانوار در شرایط تورمی فقط فهرستی از کالاها نیست؛ تصویری از اولویت‌های اقتصادی مردم است.