اما پرسش اصلی این نیست که امام رضا(ع) به کجا رفتند، بلکه این است که چگونه در میان این حصار و بحران‌ها، با اقتدار امامت، مأمون را در میدان اندیشه و تدبیر به زانو درآوردند. وی افزود: امام با این شرط، این پیام را به جامعه منتقل کردند که شخصیت حقوقی ولایتعهدی با شخصیت حقیقی امامت متفاوت است. این موضوع سبب شد هرگاه مأمون تصمیمی ظالمانه می‌گرفت یا سیاستی نادرست را اجرا می‌کرد، ذهن مردم میان رفتار مأمون و سیره امام تمایز قائل شود. امام قدرت را نه به عنوان هدف، بلکه به عنوان ابزاری برای تبیین حقیقت به کار گرفتند. این تجربه تاریخی نشان می‌دهد که در برابر قدرت سخت، گاهی اقتدار نرمِ علم، منطق و اخلاق اثرگذارتر و ماندگارتر است.