چالش بنیادین برای طراحان نظامی غربی و برخی بازیگران منطقه‌ای این است که ایران از یک دکترین خطی و قابل مدل‌سازی پیروی نمی‌کند. در این چهارچوب، پاسخ به یک حمله محدود الزاماً به واکنشی متقارن یا صرفاً دفاعی ختم نمی‌شود. نگرانی از واکنش‌های خلاقانه و غیرمتعارف ایران؛ واکنش‌هایی که می‌تواند جریان انرژی، امنیت آبراه‌های بین‌المللی یا ثبات بازارهای جهانی را تحت تأثیر قرار دهد، هزینه جنگ را از محدوده «قابل پذیرش» خارج می‌کند. از این منظر، وضعیت کنونی را نباید نشانه صلح پایدار تلقی کرد. تا زمانی که این ابهام در نحوه، زمان و شدت پاسخگویی ایران حفظ شود، احتمال بروز یک جنگ تمام‌عیار در کوتاه ‌مدت، قربانی محاسبات عقلانی هزینه- فایده خواهد شد.