Θυμάμαι, ως τώρα να 'τανε το γέρο παλαιοπώλη, όπου έμοιαζε με μια παλιά ελαιογραφία του Γκόγια, ορθό, πλάι σε μακριά σπαθιά και σε στολές σχισμένες, να λέει με μιά βραχνή φωνή τα παρακάτω λόγια: «Ετούτο το μαχαίρι εδώ που θέλεις ν' αγοράσεις, με ιστορίες αλλόκοτες ο θρύλος το 'χει ζώσει κι όλοι το ξέρουν πως αυτοί, που κάποια φορά το 'χαν, καθένας κάποιον άνθρωπο δικό του έχει σκοτώσει. Ένα στιλέτο έχω μικρό στη ζώνη μου σφιγμένο, που ιδιοτροπία μ' έκανε και το 'καμα δικό μου κι αφού κανένα δε μισώ στον κόσμο να σκοτώσω, φοβάμαι μην καμιά φορά το στρέψω στον εαυτό μου.