Ο διοικητής της στρατιάς Μικράς Ασίας στρατηγός Χατζηανέστης, άπειρος στον σύγχρονο πόλεμο, είχε επανέλθει μόλις πρόσφατα εξ εφεδρείας από την αποστρατεία του το 1913 και είχε αρχίσει να κάνει κινήσεις αναδιοργάνωσης. Eνώ το σχέδιο κατάληψης της Κωνσταντινούπολης από δυνάμεις μιας Μεραρχίας, πέτυχε μόνο να αποδυναμώσει τη Στρατιά από δυνάμεις που διαφορετικά θα μπορούσαν να προσφέρουν σημαντικά στην επερχόμενη μάχη. Επρόκειτο για μια ριψοκίνδυνη κίνηση, όπως παραδέχθηκαν οι Τούρκοι ιστορικοί και ο ίδιος ο Κεμάλ μετά τη μάχη, καθώς αν η ελληνική πλευρά επέλεγε μια πιο ενεργητική στρατηγική, επιτιθέμενη στο αντίθετα αδύναμο τουρκικό δεξιό, οι τουρκικές θέσεις θα ανατρέπονταν.