Στις 12 Αυγούστου 2004, όμως, η Γέφυρα Ρίου–Αντιρρίου άνοιγε τις πύλες της και η Ελλάδα έβλεπε σε λειτουργία ένα έργο που πολλοί θεωρούσαν τεχνικά αδύνατο. Για πρώτη φορά, το Ρίο και το Αντίρριο ενώνονται όχι από ένα φέρι μποτ, αλλά από έναν συνεχή δρόμο. Η ανάδοχος εταιρεία αναλαμβάνει να μελετήσει, να χρηματοδοτήσει, να κατασκευάσει, να συντηρήσει και να λειτουργήσει τη γέφυρα. Στέκονται πάνω σε έναν τεχνητά ενισχυμένο θαλάσσιο πυθμένα, σχεδιασμένο ώστε να απορροφά και να διαχειρίζεται τις δυνάμεις ενός μεγάλου σεισμού. Οι μετακινήσεις ανθρώπων και εμπορευμάτων παύουν να εξαρτώνται από τα δρομολόγια των πλοίων και από τον καιρό.