Ajo përzgjedh edhe zëra, institucione, ndërmjetës, kuratorë, partnerë, hapësira dhe mënyra të caktuara të të folurit për kulturën. Ai përfshin edhe reputacionin, edukimin, njohjet, aftësinë për të hyrë në institucione, aksesin në rrjete dhe autoritetin për të përcaktuar se çfarë konsiderohet kulturë e vlefshme. Kjo trashëgimi meriton të dokumentohet, të analizohet dhe të kuptohet në mënyrë më të thellë. Por kjo infrastrukturë simbolike duhet të analizohet: kujt i përket, si funksionon dhe si mund të shndërrohet në pasuri të përbashkët të skenës kulturore kosovare. Dhe si mund të kuptohen këto terma në raport me rezultatet konkrete dhe me përvojat e njerëzve që morën pjesë në këtë proces?