Eén wet voor het sociaal domein is geen ideaalbeeld, maar bestuurlijke noodzaak. Dat klinkt verstandig: geen nieuw stelsel, geen extra transitiekosten en geen nieuwe bestuurlijke onrust. Zodra labels leidend worden, verliest de overheid het geheel uit het oog: een jeugdhulpvraag blijkt een gezinsvraag en een participatieprobleem blijkt verweven met schulden, wonen en gezondheid. Niet het probleem, maar het leven moet centraal staan; niet de voorziening, maar de relatie; niet het individu als afzonderlijk dossier, maar het geheel waarvan iemand deel uitmaakt. Eén wet is daarom geen luxe, maar een logische volgende stap voor een overheid die eindelijk durft te organiseren vanuit mensen in plaats van vanuit schotten.