Μετά την πρώτη στο Βίζενμπουργκ (4 Αυγούστου), ο στρατάρχης Χέλμουτ φον Μόλτκε, αρχηγός του πρωσσικού αυτοκρατορικού επιτελείου και ενορχηστρωτής του ηνωμένου γερμανικού στρατού, κατευθύνει δυνάμεις κατά των Γάλλων στην περιοχή των ποταμών Μοζέλα και Ζάουερ. Την εποχή εκείνη, ο Γαλλικός Στρατός ήταν ο πιο ευμεγέθης και ο πιο καλά εξοπλισμένος και έμπειρος στη δυτική Ευρώπη, αλλά είχε και σοβαρά μειονεκτήματα που δεν του επέτρεπαν να είναι αισιόδοξος για τη νίκη. Αν και στελεχωμένος στο μεγαλύτερο μέρος από επαγγελματίες, το επίπεδο εκπαίδευσης των αξιωματικών του είχε πέσει πολύ από τις αξεπέραστες νίκες 60 χρόνια πριν. Ενώ τα παλιά μουσκέτα είχαν αντικατασταθεί από τα οπισθογεμή Chassepot και νέας τεχνολογίας πυροβόλα, σημαντικό μειονέκτημα ήταν ο ανεφοδιασμός. Τα κουμπιά δεν έλλειψαν, αλλά ο στρατός δεν είχε τα μέσα να παραλάβει ούτε ψωμί, ούτε γεμίσματα, ούτε κουβέρτες σε αριθμούς και σε ρυθμό που απαιτούσαν οι νέες περιστάσεις.