Përmes një rrëfimi të qetë, por mjaft emocional, zonja Nergize tregon përvojën e dëbimit me dhunë jo vetëm si një ngjarje historike, por si një provë të thellë të shpirtit njerëzor. Çdo hap i tyre është një përpjekje për të mbrojtur jetën dhe për të mos lejuar që frika t’ua pushtojë shpirtin. Ai nuk përfaqëson thjeshtë largimin fizik të të dëbuarve, por ndarjen mes dy botëve: asaj që mbetet pas, e mbushur me kujtime, dhe asaj që i pret në vazhdim, të panjohur dhe të pasigurtë. Nuk mbështetet te retorika e tepruar; emocionet lindin nga natyrshmëria e rrëfimit dhe nga fuqia e detajeve. Kjo e bën veprën një testament të kujtesës, të humanizmit dhe qëndresës, me një mesazh që mbetet i vlefshëm për çdo kohë dhe çdo brez.