Πάνω από έναν αιώνα μετά, μια ομάδα νευροεπιστημόνων στη Λυών αποφάσισε να βάλει στο μικροσκόπιο αυτό που ο Προυστ έγραψε ως αποτέλεσμα της λογοτεχνικής του διαίσθησης. Και, το πιο αξιοσημείωτο; Επιβιώνουν σε όλη τη διάρκεια της ζωής. Μετατοπίζεται σταδιακά από τον οσφρητικό βολβό προς το το συναισθηματικό κέντρο του εγκεφάλου. Ο Προυστ, βέβαια, δεν χρειαζόταν εργαστήριο για να το ξέρει αυτό· το είχε ήδη γράψει, με άλλα εργαλεία, στο τελευταίο μέρος του πρώτου τόμου, εκεί όπου μιλά για όσα επιμένουν να υπάρχουν όταν όλα τα άλλα -οι άνθρωποι και τα πράγματα – έχουν χαθεί: η γεύση και η οσμή, έλεγε, είναι ό,τι πιο εύθραυστο αλλά και πιο επίμονο, πιο άυλο αλλά και πιο πιστό. Η νευροεπιστήμη σήμερα εξηγεί πως λειτουργεί αυτή η σχέση οσμής και μνήμης και εντοπίζει τη θέση της στον ανθρώπινο εγκέφαλο.