Έτσι, τα έκδηλα φασιστικά γνωρίσματα του μεταξικού καθεστώτος υποβαθμίζονται ως επιφανειακά, με το πρόσχημα της απουσίας αυτόνομου φασιστικού κινήματος ή κόμματος. Η άνοδος του Μεταξά στην εξουσία και η επακόλουθη επιβολή της δικτατορίας της 4ης Αυγούστου εξασφάλισαν τη συναίνεση των πολιτικών κομμάτων και φορέων. Από αυτήν την άποψη, το καθεστώς Μεταξά συνιστά διαλεκτική υπέρβαση και των δύο μεγάλων αστικών μπλοκ, του βενιζελισμού και του αντιβενιζελισμού, ενσωματώνοντας δημιουργικά στοιχεία και των δύο σε ένα νέο ιδεολογικό, θεωρητικό, κυβερνητικό παράδειγμα: τον τρίτο ελληνικό πολιτισμό. Για παράδειγμα, το καθεστώς υιοθετεί εξίσου την πολιτική ενσωμάτωσης των μειονοτήτων που χαρακτηρίζει την μοναρχική παράταξη και των προσφύγων που χαρακτηρίζει τη βενιζελική. Με άλλα λόγια, το μεταξικό καθεστώς συνιστά τη διαλεκτική υπέρβαση όλων των πολιτικών ρευμάτων του μεσοπολέμου, ακόμα και των σοσιαλιστικών.