Βίκινγκς επιδρομείς συντρίβονται από τους άρχοντες της Δυτικής Φραγκίας, το βασιλιά Λουδοβίκο τον 3ο και τον αδερφό του (και μελλοντικό βασιλιά) Καρλομάγνο τον 2ο. Η παρουσία των Βίκινγκς εντοπίζεται πιο οργανωμένα μεταξύ του 790 και του 1100 περίπου, αλλά δεν αποτελούσαν ενιαίο έθνος όπως το παρουσίαζαν οι πηγές της εποχής. Οι κοινότητες των σημερινών Νορβηγίας, Δανίας και Σουηδίας αντιμετώπισαν σοβαρό επισιτιστικό πρόβλημα και βρήκαν τη λύση στην αρπαγή. Με τον καιρό οργάνωσαν καλύτερα τις επιδρομές τους φτάνοντας μέχρι την Αγγλία, την Ισλανδία, το κέντρο της Ρωσίας μέσω των ποταμίων οδεύσεων αλλά και τη Μεσόγειο και τη Σικελία. Η δράση τους δημιούργησε μια φοβερή φήμη που τους συνόδευε μέχρι τον 19ο αιώνα, αν και η παρουσία τους ελάχιστα παρατηρείται μετά το 1066 και τη μεγάλη νορμανδική κατάκτηση της Αγγλίας.