Semantika e saj është e shumëfishtë: ajo flet për praninë dhe mungesën, për afërsinë dhe largimin, për gëzimin dhe plagën, për atë që njeriu e përjeton dhe për atë që nuk mund ta shprehë plotësisht me fjalë. Pikërisht kjo lëvizje nga përvoja individuale drejt kuptimit të përgjithshëm i jep veprës një arkitekturë të qartë kompozicionale dhe e afron me një koncept të gjerë të universit poetik të dashurisë. Në këtë fazë të udhëtimit poetik, zemra bëhet vendi ku lind pyetja dhe ku kërkohet përgjigjja për kuptimin e dashurisë. Kapitulli “Në pritje të dashurisë” sjell një kthesë të rëndësishme në rrjedhën emocionale të vëllimit. Në këtë pikë, universi poetik i dashurisë nuk kufizohet më te zemra individuale, por bëhet pjesë e një vizioni më të gjerë mbi njeriun dhe humanitetin.