از طرف دیگر هم سرکوب داخلی است و جنایتی سهمگین که در ۴۸ ساعت انجام شد و در تاریخ ایران بی‌سابقه بود. این مفهوم فراتر از آن واژه‌ی «عدالت» است که امروز عادت داریم «داد» را به آن ترجمه کنیم. فاصله گرفتن از زبانی که در انقلاب ۵۷ به ما تحمیل شد، خود می‌تواند پایه‌ریزی یک چارچوب تازه برای گفت‌وگو باشد. شعر هم دنیای دیگری دارد و در آن به آن معنا، چندصدایی وجود ندارد. این فقط از دیدگاه فمینیستی نیست؛ از دیدگاه اجتماعی، و از دیدگاه گشودن راهی به سوی یک قرارداد اجتماعی تازه هم هست.