Pastaj, netëve vonë, e kishte përcjellë të përqafuar me të, si një trup i vetëm, drejt banesës së saj. Mos vallë ishte bërë ziliqar ndaj qenies më të shtrenjtë për të në botë - të birit? Shpejt pas martesës së djalit, kishin nisur ditë jo aq të mira për të. Ndoshta ajo kishte nevojë për të, për ndonjë fjalë të tij. "Heshtjen shtrydha dhe i rrëmbeva grimcat e përkëdhelive të tua, me mall nëpër ëndërr, po ku të të gjej ty, o shpirti im?"