Nuk e di fareNdoshta si një vegim i imagjinatës sateDo të vendosem te tabloja joteMbase si një vijë e mistershme në tabloE heshtur, unë do të të shoh. Por unë do të vij tek ti. Në mos po, unë do të bëhem një gurrëDhe si një ujëvarëDo ta përkëdhel trupin tënd me pika uji,Dhe ashtu si freskiaDo të të shtrëngoj në krahë. Por fijet e kujtimeve,Janë bërë me atome të pavdekshme,Unë do t’i mbledh këto atome të imëtaPër të bërë me to fije për të thurur. Unë do të vij prapë tek ti.