Sytë i hodhi përmbi zabel dhe vështroi diku thellë në të, sikur të donte të zbulonte ndonjë të fshehtë. Ai shelg lotues ishte bërë strehë e degëve të tij, plot gjallëri, sikur kishte marrë përsipër të fshihte e të ruante dashurinë e tyre. Ajo hije shelgu, për të, ishte si një mriz zanash. Por shelgu që kishte tani përpara iu duk i plakur dhe i shkretë, i lënë në vetminë e mospërfilljes së askujt. I mori mall për puthjen e saj të ngrohtë e të prushtë, si dikur, në hijen e atij shelgu lotues.