Në çaste të tilla, një popull i tërë mund të ndihet si një barkë e vogël në mes të një deti të trazuar, ku dallgët e pasigurisë godasin vazhdimisht, ndërsa bregu duket ende larg. Ajo mbeti gjallë në familje, në gjuhë, në traditë, në kulturë dhe në besimin se e drejta nuk mund të mposhtet përgjithmonë. Ajo është e gdhendur në gurë, në themele qytetesh, në mure kështjellash, në mozaikë, në mbishkrime dhe në mijëra objekte arkeologjike që dëshmojnë për vazhdimësinë e jetës në këtë hapësirë. Në familje, në kafene, në universitete dhe në çdo debat publik dëgjohen të njëjtat shqetësime: mungesa e perspektivës, emigrimi, polarizimi politik, papunësia, zhgënjimi dhe lodhja kolektive. Prandaj beteja më e rëndësishme për të ardhmen e Kosovës nuk zhvillohet vetëm në Kuvend, në Qeveri apo në institucionet shtetërore.