“Pa bukë, pa gjuhë, pa qytetari” – ky postulat i filozofisë koniciane nuk është një konstatim i rastësishëm. Kjo metaforë është thellësisht domethënëse: mendimi është një farë që duhet mbjellë, ndërsa dashuria është energjia që e mban gjallë dhe e bën të mbijë. Gjuha nuk përdoret më për të ndriçuar mendimin, por për ta mjegulluar atë, as për të përbashkuar, por për të polarizuar. Pikërisht aty ku Konica shihte shpresën e ringritjes, sot shpesh shfaqet një nga dështimet më të heshtura dhe më të rënda. Ajo nuk kërkon më dije të thellë, as kulturë të gjerë, as karakter të fortë; mjafton aftësia për të dominuar zhurmën, për të kontrolluar narrativën dhe për të shmangur përgjegjësinë.